Nr wydania:

nr 2, 17 stycznia 2014

Artykuły

Brak kategorii dla tego numeru


Pierwsza Pomoc cz. 2

Udzielanie pierwszej pomocy w przypadku różnego rodzaju urazów, zranień, oparzeń czy zakrztuszeń musi odbywać się zgodnie z określonymi zasadami. Ich praktyczna znajomość znacznie zwiększa szanse poszkodowanego. Przedstawiamy drugą część publikacji dotyczącej udzielania pierwszej pomocy, przygotowanej dzięki współpracy z Polskim Czerwonym Krzyżem. Autorem tekstu jest Piotr Skura, koordynator krajowy Pierwszej Pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża.

RANY W przypadku ran nie zawsze konieczna jest interwencja pogotowia ratunkowego. W razie jednak wątpliwości, czy należy je wezwać, zawsze można zadzwonić i uzyskać informację od dyspozytora, czy zespół pogotowia przyjedzie do poszkodowanego, czy też należy się samodzielnie udać do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego.

Rana jest to uszkodzenie skóry, które w odróżnieniu od krwotoku nie jest związane z utratą dużej ilości krwi. Mimo tego należy pamiętać, że przy opatrywaniu ran osoba udzielająca pierwszej pomocy powinna koniecznie zabezpieczyć się przed kontaktem z krwią, zakładając rękawiczki.

W przypadku rany powinno postępować się według następujących zaleceń:

• Przemyć ranę chłodną bieżącą wodą lub wodą pitną, nie dezynfekować. W pierwszej pomocy w przypadku ran nie należy używać środków do dezynfekcji takich jak woda utleniona, spirytus lub gencjana. Wystarczy obmyć ranę wodą. O dalszym postępowaniu powinien zdecydować lekarz. Przemywanie należy kontynuować do usunięcia zanieczyszczeń, ale nigdy nie pocierać samej rany. Strumień wody należy kierować powyżej rany tak, aby woda swobodnie spływała po ranie.

• Po przemyciu należy osuszyć okolice rany tak, aby nie dotykać samej rany. Następnie trzeba założyć jałowy opatrunek na całą powierzchnię rany. • Jeżeli w ranie znajduje się ciało obce typu szkło, nożyczki, nóż, nie należy go usuwać z ciała poszkodowanego. Ciało obce mogło uszkodzić naczynia krwionośne i po jego wyjęciu może dojść do krwotoku, który jest znacznie większym zagrożeniem dla poszkodowanego. W przypadku ciała obcego w ranie należy je unieruchomić.

• W pierwszej kolejności należy zabezpieczyć ranę dookoła ciała obcego przez położenie gazy jałowej.

• Następnie należy unieruchomić ciało obce, układając dwa materiały usztywniające, na przykład dwa zwinięte bandaże.

• Materiał usztywniający ma powstrzymać ciało obce przed poruszaniem się w ranie. Powinien dotykać ciała obcego tak, żeby je podpierać. Przy przybliżaniu materiału usztywniającego trzeba uważać, żeby nie poruszyć ciałem obcym, dlatego powinno się zwracać uwagę przy tej czynności na odczucia poszkodowanego. On najlepiej jest w stanie powiedzieć, czy czuje ból albo ruch obcego elementu w ranie.

• Po przyłożeniu materiałów usztywniających należy je przybandażować do ciała poszkodowanego. Jeżeli ciało obce jest wyższe niż materiały usztywniające, należy tak prowadzić bandaż, aby omijał wystający kawałek ciała obcego.

W przypadku ran do lekarza zgłosić się należy w szczególności w kilku przypadkach.

1. Nie ma pewności, że poszkodowany jest odporny na tężec. W przypadku głębokich lub zabrudzonych ran ważne jest, żeby lekarz zadecydował o ewentualnym szczepieniu.

2. Nie udało się właściwie oczyścić rany. Jeżeli w ranie znajdują się zanieczyszczenia, nie staramy się usuwać ich na własną rękę.

3. Powierzchnia rany jest większa niż połowa powierzchni dłoni poszkodowanego. Oznacza to, że rana jest duża i wymagana jest konsultacja z lekarzem.

4. Kości, mięśnie lub narządy zostały odkryte. W takim przypadku mamy do czynienia z raną bardzo głęboką.

5. Rana powstała w wyniku ugryzienia przez człowieka lub zwierzę. W tym przypadku rany najczęściej są nieregularne, poszarpane, dodatkowo w ślinie znajduje się duża ilość drobnoustrojów, które mogą powodować zakażenia i niewłaściwe gojenie się rany. Dlatego konieczna jest wizyta u lekarza.

WAŻNE!

Pamiętaj o tym, że w przypadku pogryzień przez zwierzę istnieje prawdopodobieństwo konieczności wykonania szczepienia przeciwko wściekliźnie.

6. Rana nie goi się właściwie. Jeżeli poszkodowany odczuwa, że rana zaczyna pulsować, pojawia się obrzęk, zaczerwienienie lub zaczyna ropieć, konieczna jest interwencja lekarza, który będzie w stanie prawidłowo poprowadzić leczenie.

OPARZENIA W pierwszej pomocy poparzenie jest rozumiane jako uszkodzenie skóry powstałe w wyniku działania jednego z czterech czynników na skórę poszkodowanego: wysokiej temperatury, czynników chemicznych, prądu elektrycznego oraz promieniowania.

Bardzo łatwo jest doznać urazu, którego przyczyną jest wysoka temperatura. Nawet w warunkach pracy biurowej wystarczy gorąca woda w czajniku lub inne źródła ciepła, np. nieosłonięta powierzchnia grzewcza grzejnika.

Istnieją znacznie silniejsze źródła niż wyżej wymienione. Mogą to być piece lub układy wydechowe maszyn. Najczęściej jednak do poparzeń dochodzi z powodu nieuwagi człowieka. Elementy, które nagrzewają się bardzo mocno, zazwyczaj posiadają osłony, a pracownicy powinni stosować odzież ochronną.

Poparzyć mogą również różnego rodzaju substancje chemiczne. Mogą to być kwasy, zasady bądź inne drażniące substancje organiczne.

W zależności od substancji, która działa na skórę, poparzenia pojawiają się od razu albo po pewnym czasie od zdarzenia. Dlatego przy pracy z silnymi substancjami chemicznymi koniecznie jest używanie środków ochrony osobistej, odpowiednio dobranych do danej substancji.

Do poparzenia tego typu może dojść również w warunkach domowych lub biurowych. Najczęściej będą je powodowały różnego rodzaju środki czyszczące zawierające w swoim składzie substancje drażniące. Dlatego, używając tych środków, należy stosować odpowiednią ochronę.

Przy pracy z substancjami chemicznymi bardzo ważna jest znajomość karty charakterystyki substancji, z którą wykonywana jest praca. W tym dokumencie będzie zawarta także informacja na temat pierwszej pomocy w przypadku ekspozycji skóry na działanie danego środka.

Kolejny rodzaj oparzeń jest powodowany przepływem prądu elektrycznego przez ciało poszkodowanego.

Źródłem mogą być zarówno domowe, jak i przemysłowe instalacje elektryczne, wyładowania atmosferyczne oraz duże ładunki statyczne. W przypadku porażenia prądem należy zachować szczególną ostrożność i postępować zgodnie z procedurą zabezpieczenia miejsca wypadku.

Ostatnim czynnikiem powodującym oparzenia jest promieniowanie. Podobnie jak w poprzednich przypadkach z zagrożeniem tym możemy mieć do czynienia w codziennych sytuacjach, na przykład podczas opalania się można doznać poparzeń promieniowaniem słonecznym. Poparzyć może także promieniowanie wytwarzane sztucznie, np. przez lampy UV lub urządzenia wytwarzające promieniowanie rentgenowskie, ale także pochodzące z pierwiastków promieniotwórczych. W przypadku ekspozycji na zbyt dużą dawkę promieniowania poparzenie może wystąpić natychmiast lub z opóźnieniem.

W pierwszej pomocy wyróżnia się trzy stopnie oparzeń.

I stopień objawia się zaczerwienieniem i bólem w okolicy oparzenia.

II stopień jest połączeniem I stopnia i pęcherzy, które powstają na skórze.

III stopień łączy ze sobą oba poprzednie, dodatkowo zniszczenia skóry są tak duże, że pojawiają się rany i krew oraz może dojść do zwęglenia.

Pierwsza pomoc we wszystkich przypadkach polega na polewaniu chłodną bieżącą wodą miejsca oparzenia przez 15–20 minut lub do ustąpienia bólu. Pamiętajmy, że nie może być to lodowata woda! W przypadku mało poważnych oparzeń sam poszkodowany może poinformować w trakcie chłodzenia, że już nie odczuwa bólu. Wtedy może wyjąć miejsce chłodzone z wody. Jeżeli potrzebne jest dalsze chłodzenie, należy ponownie je rozpocząć.

Jedynym wyjątkiem są oparzenia, w których mamy do czynienia z substancjami chemicznymi w formie stałej. W tym przypadku należy mechanicznie usunąć proszek ze skóry i następnie schładzać miejsce wodą.

W przypadku niektórych substancji chemicznych w karcie charakterystyki substancji zawarte są odrębne procedury. Wtedy postępuje się zgodnie z zaleceniami karty. W większości przypadków w postępowaniu z substancjami chemicznymi zalecane jest polewanie dużą ilością chłodnej wody. W niektórych sytuacjach substancje te, mimo zaleceń karty charakterystyki substancji, mogą zareagować w kontakcie z wodą pienieniem, dymieniem czy syczeniem. Jeżeli to nastąpi, nie przerywa się polewania wodą.

Z miejsca oparzenia nie zdejmuje się ubrań, chyba że byliśmy świadkami wypadku. Wtedy należy natychmiast zdjąć to ubranie z miejsca oparzenia. W przypadku gdy nie byliśmy świadkami zdarzenia, należy polewać wodą po powierzchni ubrania poszkodowanego.

Po spłukaniu miejsca oparzenia zakłada się delikatny, wilgotny, jałowy opatrunek na całą jego powierzchnię. Jeżeli poparzeniu uległy palce, trzeba je rozdzielić jałową wilgotną gazą.

Po opatrzeniu oparzenia należy skonsultować się z lekarzem w sprawie leczenia lub w przypadku poważnych sytuacji wezwać pogotowie ratunkowe.

Na miejscu zdarzenia osobom udzielającym pierwszej pomocy często trudno jest określić, czy wymagana jest interwencja lekarza lub pogotowia ratunkowego. Dlatego jeżeli osoba udzielająca pierwszej pomocy ma wątpliwości, czy należy wezwać pogotowie, czy nie, lepiej jest jednak zadzwonić.

URAZY KOŃCZYN W przypadku urazu kończyn osoba udzielająca pierwszej pomocy nie jest w stanie stwierdzić jednoznacznie, czy dany uraz to złamanie, pęknięcie, czy po prostu silne stłuczenie. Dlatego mówi się tu o podejrzeniu urazu. To lekarz po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego może stwierdzić jednoznacznie, czy dany uraz to złamanie.

Aby właściwie przeprowadzić postępowanie, należy uwzględnić dwa czynniki, tzn. sytuację, której w doszło do urazu, oraz objawy.

Do sytuacji sprzyjających powstawaniu urazów kości i stawów należą przede wszystkim różnego rodzaju upadki, wypadki komunikacyjne, pobicia lub inne przypadki, w których na poszkodowanego mogły działać duże siły.

Do objawów, które towarzyszą złamaniom i urazom stawów, zalicza się:

1) ból – w większości przypadków poszkodowany będzie odczuwał silny ból w okolicy urazu. Zdarzają się oczywiście przypadki, w których poszkodowany nie odczuwa tuż po urazie bólu, ten stan przeważnie nie trwa jednak długo i w pewnym momencie ból będzie odczuwalny;

2) obrzęk – czyli opuchnięcie miejsca, w którym doszło do urazu. Opuchlizna, w miarę upływu czasu, będzie powiększała się, naturalnie usztywniając miejsce złamania;

3) zasinienie – obrzękowi towarzyszy zasinienie danego miejsca;

4) utrudniona ruchomość – poszkodowany, który doznał urazu, niechętnie rusza na przykład złamaną ręką. Sprawia mu to ból, tak więc stara się nie wykonywać takich czynności. Dodatkowo bardzo często poszkodowani starają się asekurować uszkodzoną kończynę poprzez jej podparcie;

5) nienaturalne ułożenie ciała – w skrajnych sytuacjach, przy udziale bardzo dużych sił działających na poszkodowanego, może dojść do poważnych deformacji kończyn. Przykładowo, widzimy u poszkodowanego „dodatkowe stawy”, czyli tam, gdzie nasze kończyny nie mają możliwości zginania się, noga czy ręka poszkodowanego jest zgięta. Podobny efekt można dostrzec w przypadku stawów. Tutaj mają one większą niż normalnie ruchomość, na przykład kolano poszkodowanego jest wygięte w stronę korpusu.

Udzielenie pierwszej pomocy w przypadku podejrzenia złamania lub urazu stawu polega na unieruchomieniu kończyny. Bardzo ważne jest unieruchomienie dwóch sąsiadujących urazowi stawów, na przykład gdy złamaniu ulegnie przedramię, unieruchomienie musi stabilizować także nadgarstek i łokieć, tak aby poszkodowany nimi nie poruszał.

W przypadku gdy uraz dotyczy kończyny górnej, najlepszą metodą unieruchomienia jest założenie temblaka z chusty trójkątnej. W tym celu stajemy za poszkodowanym i podkładamy chustę trójkątną, kierując jej kąt prosty w stronę łokcia uszkodzonej kończyny.

Następnie podciągamy koniec chusty znajdujący się przy nogach oraz wiążemy oba końce za szyją poszkodowanego.

Kolejnym krokiem jest związanie lub założenie agrafki na koniec chusty znajdujący się przy łokciu uszkodzonej kończyny.

W przypadku gdy urazowi uległa kończyna dolna, należy ją unieruchomić przez obłożenie.

Możemy w tym celu użyć różnych materiałów, na przykład:

• bluzy,

• koca termicznego,

• miękkiej torby.

Następnie wzywamy pogotowie do poszkodowanego.

W przypadku złamań, na potrzeby pierwszej pomocy rozróżniamy dwa główne rodzaje: złamania zamknięte i otwarte.

Do złamania otwartego dochodzi, gdy złamana kość lub jej odłamki przebiją skórę poszkodowanego. Wskutek tego mamy do czynienia ze złamaniem i raną z ciałem obcym.

W takim przypadku trzeba najpierw opatrzyć ranę przez obłożenie jej gazą jałową.

Następnie wzdłuż odłamków kostnych układa się dwa materiały usztywniające, na przykład zwinięte bandaże.

Kolejny etap to bandażowanie materiałów usztywniających.

Później usztywnia się kończynę tak jak w przypadku złamania zamkniętego.

Bardzo ważnym elementem w przypadku opatrywania złamań jest niepowodowanie dodatkowego bólu poszkodowanemu. Mogą zdarzyć się sytuacje, w których nie będzie możliwe unieruchomienie kończyny w sposób prawidłowy. Wtedy trzeba postarać się ją podeprzeć oraz wezwać pogotowie oraz postępować zgodnie z zasadami pierwszej pomocy przedstawionymi wcześniej.

URAZY GŁOWY I KRĘGOSŁUPA Najpoważniejszymi urazami związanymi z wypadkami są urazy głowy i kręgosłupa. Na miejscu zdarzenia osoba udzielająca pierwszej pomocy nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić po objawach poszkodowanego, czy doznał on takiego urazu.

Urazy głowy i kręgosłupa podejrzewamy zawsze w następujących sytuacjach.

1. Wypadki komunikacyjne. W trakcie tego typu wypadków siły działające na poszkodowanego są bardzo duże, niezależnie od tego, czy samochód potrącił pieszego, czy rowerzystę, czy może doszło do zderzenia dwóch pojazdów. Mimo rozwiniętych systemów bezpieczeństwa w samochodach często pasażerowie i kierowca pojazdu „nie daje im szansy” na ich prawidłowe działanie. Najczęstsze błędy popełniane przez kierowców i pasażerów to:

• niezapinanie pasów bezpieczeństwa – w trakcie wypadku na ciało człowieka działają bardzo duże siły; niezapięcie pasów powoduje, że obrażenia powstałe w wyniku wypadku są bardzo rozległe; może także dość do uderzenia przez poduszkę powietrzną;

• nieprawidłowe ustawienie pozycji za kierownicą – nadmierne pochylenie fotela do tyłu lub do przodu sprawia, że w pierwszym przypadku poduszki powietrzne oraz pasy bezpieczeństwa nie będą miały możliwości ochrony kierowcy, w drugiej zaś sytuacji poduszka powietrzna może uderzyć kierowcę w trakcie rozwijania się;

• przekraczanie dopuszczalnych prędkości – nawet najnowocześniejsze systemy bezpieczeństwa nie są w stanie oszukać praw fizyki, niezależnie od tego, czy nasz samochód jest wyposażony w jedną, czy dziesięć poduszek powietrznych i innych systemów bezpieczeństwa, przy uderzeniu ze zbyt dużą siłą mimo prawidłowego działania nie będą nas w stanie ochronić;

• niedbanie o sprawność techniczną pojazdu – na polskich drogach nadal porusza się wiele niesprawnych pojazdów; dbanie o sprawność całego pojazdu jest kluczowa dla naszego bezpieczeństwa; źle funkcjonujące elementy pojazdu mogą sprawić, że nie będziemy w stanie np. bezpiecznie ominąć przeszkody na drodze, w wyniku czego dojdzie do wypadku.

2. Upadki z wysokości. Wiele osób utożsamia upadek z wysokości z wypadnięciem z okna lub upadkiem z wysokiej drabiny. Do powstania urazu wystarcza jednak mała wysokość. Jeżeli poszkodowany, który mierzy 1,80 m, będzie stał na stole o wysokości 1 m i upadnie, jego głowa będzie spadać z wysokości 2,8 m, która wystarczy do powstania urazu.

3. Skoki do wody. Do urazów dochodzi w wyniku uderzenia w przedmiot znajdujący się w wodzie lub dno, ale także w chwili, kiedy osoba skacze z dużej wysokości, nie posiadając odpowiednich umiejętności. Mówi się wtedy, że woda jest „twarda jak beton”.

4. Urazy powstające głównie w wyniku pobić i uderzeń.

W przypadku podejrzenia urazu głowy lub kręgosłupa postępowanie z poszkodowanym należy uzupełnić o unieruchomienie głowy.

Można je wykonać dwoma sposobami:

1. Unieruchamiając głowę rękami.

2. Unieruchamiając głowę kolanami – ta metoda jest mniej komfortowa dla poszkodowanego, ale pozwala ratownikowi na wykonanie innych czynności, np. opatrzenie urazów.

Trzeba pamiętać, że dalsze postępowanie powinno przebiegać zgodnie z zasadami pierwszej pomocy.

1. Zapewnienie poszkodowanemu komfortu termicznego.

2. Zapewnienie poszkodowanemu komfortu psychicznego.

3. Pozostanie przy poszkodowanym.

4. Nieprzenoszenie poszkodowanego.

5. Nieporuszanie poszkodowanym.

6. Niesprawianie mu bólu.

7. Niepodawanie niczego do jedzenia i picia.

8. Niepodawanie leków.

W przypadku konieczności zmiany pozycji poszkodowanego w wyniku np. braku oddechu u leżącego na brzuchu niezwłocznie obraca się taką osobę na plecy.

Jeżeli poszkodowany leży na plecach i krztusi się, układa się go w pozycję boczną bezpieczną. Wszelkie czynności przedstawione w Części 1 Pierwszej pomocy można i należy stosować nawet w przypadku podejrzenia urazu głowy i kręgosłupa, ponieważ będą ratowały życie poszkodowanego.

ZAKRZTUSZENIA Zakrztuszenia w pierwszej pomocy dzieli się na dwa typy:

1) drogi oddechowe poszkodowanego nie są zablokowane przez ciało obce,

2) drogi oddechowe poszkodowanego są całkowicie lub znacząco zablokowane przez ciało obce.

Najłatwiejszą metodą rozpoznania, z którym przypadkiem mamy do czynienia, jest zadanie poszkodowanemu pytania czy się krztusi.

Jeżeli jest w stanie mówić między kaszlnięciami, to jest to zakrztuszenie, w którym ciało obce nie zablokowało dróg oddechowych.

Wtedy osoba udzielająca pierwszej pomocy powinna zachęcać poszkodowanego do kaszlu do czasu usunięcia ciała obcego.

W przypadku gdy poszkodowany nie odpowiada, skóra jego twarzy sinieje, nie jest w stanie skutecznie kaszleć, trzyma się za gardło, wtedy wiadomo, że ciało obce blokuje drogi oddechowe.

W takiej sytuacji należy zadbać o wezwanie pogotowia.

Następnie osoba udzielająca pierwszej pomocy powinna stanąć za poszkodowanym, pochylić go do przodu i podpierając klatkę piersiową, wykonać 5 uderzeń między łopatki.

Jeżeli te czynności nie skutkują, należy ułożyć swoją pięść powyżej pępka poszkodowanego i wykonać 5 uciśnięć na nadbrzusze.

Czynności te należy wykonywać na przemian do momentu usunięcia ciała obcego lub do utraty przytomności.

Jeżeli poszkodowany straci przytomność, należy rozpocząć Podstawowe Podtrzymywanie Życia.

Przed udrożnieniem dróg oddechowych trzeba sprawdzić zawartość jamy ustnej, a jeżeli znajdzie się w niej ciało obce, wyciąga się je jednym pewnym ruchem za pomocą palca.

Tekst przedstawia standardy udzielania pierwszej pomocy Polskiego Czerwonego Krzyża, oparte na międzynarodowych wytycznych pierwszej pomocy Czerwonego Krzyża z 2011 roku oraz wytycznych Europejskiej Rady Resuscytacji z 2010 roku.

Trzeba jednak pamiętać, że jest to materiał poglądowy. W celu osiągnięcia skuteczności udzielania pierwszej pomocy należy przejść praktyczny kurs, który pozwoli na zdobycie nie tylko wiedzy, ale przede wszystkim praktycznych umiejętności na wysokim poziomie.

Podsumowanie dotyczące pierwszej pomocy

1. Rany

W przypadku ran nie zawsze konieczna jest interwencja pogotowia ratunkowego.

W przypadku jednak wątpliwości, czy należy je wezwać, zawsze można zadzwonić i uzyskać informację od dyspozytora, czy zespół pogotowia przyjedzie do poszkodowanego, czy też należy się samodzielnie udać do najbliższego szpitalnego oddziału ratunkowego.

Nie należy używać środków do dezynfekcji takich jak woda utleniona, spirytus lub gencjana. Wystarczy obmyć ranę wodą. O dalszym postępowaniu powinien zdecydować lekarz. Jeżeli w ranie znajduje się ciało obce (szkło, nożyczki, nóż), nie należy go usuwać. Ciało obce mogło uszkodzić naczynia krwionośne i po jego wyjęciu może dojść do krwotoku, który jest znacznie większym zagrożeniem dla poszkodowanego.

2. Oparzenia

W pierwszej pomocy poparzenie jest rozumiane jako uszkodzenie skóry powstałe w wyniku działania jednego z czterech czynników na skórę poszkodowanego: wysokiej temperatury, czynników chemicznych, prądu elektrycznego oraz promieniowania.

Pierwsza pomoc we wszystkich przypadkach polega na polewaniu chłodną (nie lodowatą) bieżącą wodą miejsca oparzenia przez 15–20 minut lub do ustąpienia bólu. W przypadku mało poważnych oparzeń poszkodowany może poinformować w trakcie chłodzenia, że już nie odczuwa bólu. Wtedy może wyjąć miejsce chłodzone z wody. Jeżeli potrzebne jest dalsze chłodzenie, należy ponownie je rozpocząć.

Jedynym wyjątkiem są oparzenia, w których mamy do czynienia z substancjami chemicznymi w formie stałej. W tym przypadku należy mechanicznie usunąć proszek ze skóry i następnie schładzać miejsce wodą.

3. Urazy kończyn

W przypadku urazu kończyn osoba udzielająca pierwszej pomocy nie jest w stanie stwierdzić jednoznacznie, czy dany uraz to złamanie, pęknięcie czy po prostu silne stłuczenie. Dlatego mówi się tu o podejrzeniu urazu.

To lekarz po wykonaniu zdjęcia rentgenowskiego może stwierdzić jednoznacznie, czy dany uraz to złamanie. Udzielenie pierwszej pomocy gdy podejrzewamy złamanie lub uraz stawu, polega na unieruchomieniu kończyny. Bardzo ważne jest unieruchomienie dwóch sąsiadujących stawów, na przykład gdy złamaniu ulegnie przedramię, unieruchomienie musi stabilizować także nadgarstek i łokieć, tak aby poszkodowany nimi nie poruszał.

W przypadku gdy uraz dotyczy kończyny górnej, najlepszą metodą unieruchomienia jest założenie temblaka z chusty trójkątnej.

4. Urazy głowy i kręgosłupa

Na miejscu zdarzenia osoba udzielająca pierwszej pomocy nie jest w stanie jednoznacznie stwierdzić po objawach poszkodowanego, czy doznał on urazu głowy lub kręgosłupa.

W przypadku podejrzenia urazu głowy lub kręgosłupa standardowe postępowanie z poszkodowanym trzeba uzupełnić o unieruchomienie głowy. Można je wykonać albo unieruchamiając głowę rękami, albo unieruchamiając głowę kolanami. Dalsze postępowanie powinno przebiegać zgodnie z zasadami pierwszej pomocy.

5. Zakrztuszenia

Aby rozpoznać, z którym typem zakrztuszenia (czy drogi oddechowe nie są zablokowane przez ciało obce, czy też są zablokowane całkowicie lub znacząco) mamy do czynienia, najprościej jest zadać poszkodowanemu pytanie, czy się krztusi.

Jeżeli między kaszlnięciami może mówić, to jest zakrztuszenie, w którym ciało obce nie zablokowało dróg oddechowych. Wtedy trzeba zachęcać poszkodowanego do kaszlu do czasu usunięcia ciała obcego.

Jeżeli zaś poszkodowany nie odpowiada, skóra jego twarzy sinieje, nie jest w stanie skutecznie kaszleć, trzyma się za gardło, wtedy wiadomo, że ciało obce blokuje drogi oddechowe. Wtedy wzywamy pogotowie i próbujemy udrożnić drogi oddechowe.


Strona używa plików cookies.

Kliknij tutaj, żeby dowiedzieć się jaki jest cel używania cookies oraz jak zmienić ustawienia cookie w przeglądarce.
Korzystając ze strony użytkownik wyraża zgodę na używanie plików cookies, zgodnie z bieżącymi ustawieniami przeglądarki.